ÖKSÜZ KALAN KUZU


Geçen yıl kurban bayramında, her zaman olduğu gibi İzmir'deydik. Kurbanlık koyun almaya babamla ben de gittim. Kısa bir yolculuktan sonra pazar yerine geldik. Babaannem koyun seçerken, amcamın kızı, babam ve ben kuzuları seviyorduk. Biz kuzuları severken babaannem koyunu seçmişti. Pazarlık yapılırken koyunlara bakıyordum. Sonra alacağımız koyuna oldukça şaşkın, öksüz bir çocuk gibi acılı ve masum gözlerle bakan bir kuzucuk gördüm. Yanına gitmekten kendimi alamadım. Yanına gittiğimde biraz öfkeli, biraz da utangaç bir tavırla gözleri dolu dolu "Babana söyle, annemi değil beni alsın. Annem bensiz yaşar ama ben onsuz yaşayamam !" der gibi meledi ve yanımdan yavaş yavaş uzaklaştı. Babaannemi başka bir koyunu beğenmesi için ikna etmekte çok geç kalmıştık. Çünkü, koyun alınmış, arabaya konmuştu. Gitmek için beni bekliyorlardı. Aldığımız koyunu iki gün boyunca besledik. Sanırım yavrusuyla aynı acıyı ona da yaşattık. Arkadaşını kesilirken görmüştü. Bense onun kesilişine bakamadım. Aklıma yavrusu geliyor, sanki içime kaynar sular dökülüyordu. O günden beri düşünür dururum; bir canlı güzel bir şekilde hayatını yaşarken, gözleri kapatılıp ayakları bağlansa ve boğazını soğuk bir çeliğin deldiğini hissetse... Nasıl bir duygudur acaba bu ? Nasıl bir duygu olduğunu bilmiyorum ama, şuna eminim ki; bu duyguyu ve o anı hiçbir canlı tatmak/yaşamak istemez. Seçil ERBİL
6/A No.282

Yahya Bayazıt İlköğretim Okulu Eşref YILMAZ'ın, "ÇOCUKLAR DA YAZAR" adlı kitabından. ( GÜNİZİ KİTAPLIĞI )